OCR BY JOYTHUN 1080ip.com
คารวะแด่
สตูดิโอโตโฮ
โตโฮ ฟิล์มส และ คูโรซาว่า โปรดักชั่นส์ เสนอ
มันเหมือนข้ามาก
ข้ารู้สึกราวกับ มองดูคู่แฝดตัวเอง
ข้าเองเคยปลอมตัว เป็นท่านพี่มานานนัก
แต่มันผู้นี่ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง
เจ้าไปหามันมาจากไหนล่ะ?
จากลานประหารขอรับ
ลานประหารรึ?
มันกำลังจะถูก จับตรึงกางเขน
ข้าคิดว่ามันคงพอมีประโยชน์ ใช้เป็นตัวแทนของท่านพี่ได้บ้าง
แล้วมันทำผิดอะไรรึ?
มันถูกจับได้ว่าขโมยของ เป็นหัวขโมยน่ะ
หัวขโมยรึ?
แถมยังปากแข็งเสียด้วย ทรมานแทบตายมันก็ไม่ยอมรับ
นอกจากขโมยของแล้ว มันอาจยังฆ่าคนมาด้วย
แล้วทางขุนนางฝ่ายยุติธรรม ว่าเช่นไรบ้างเล่า
เรื่องที่มันหน้าตาคล้ายคลึงข้ายิ่ง?
มิได้ว่ากระไรเลย
มีแต่ข้า น้องของท่านพี่เท่านั้น ที่รู้แจ้งเห็นจริงตั้งแต่ต้น
ทั้งผมของมัน, เสื้อผ้าของมัน, การพูดจาของมัน ล้วนต่างกับท่านพี่นัก
จะมีใครคาดถึงก็หาไม่
ว่ามันจักคล้ายคลึงกับ เจ้ามหาชีวิตของเรา
ถึงกระนั้น ตัวข้า... จำความคล้ายคลึงนั้นได้
ความแปลกใจในความเหมือนนั้น ยิ่งทบเท่าทวีคูณยามเราจับมัน แต่งตัวเยี่ยงท่านพี่
แล้วมันผู้นี้มาจากไหนเล่า?
อย่างที่ท่านพี่เห็น
มันคล้ายคลึงกับท่านพี่นัก
ข้านึกสงสัยว่าพ่อของเรานั้น ไปมีลูกอีกคนไว้ที่ใดฤาไม่
ท่านพี่อย่านึกกลัวเลย มันผู้นี้เป็นคนพเนจรมาจากตอนเหนือ
หาใช่พี่น้องเราไม่
แม้นจักคล้ายคลึงถึงเพียงนี้ โนบุคาโด
มันช่างแสนชั่วช้านัก จึ่งถูกตัดสินให้จับตรึงกางเขน
แล้วจักให้อ้ายชั่วนี้ เป็นตัวแทนของข้าได้เช่นไร?
เงียบ!
กูนั้นหนาขโมยเงินเพียงมิกี่อัฐ เป็นเพียงแค่หัวขโมยปลายแถว
แต่กับผู้ซึ่งฆ่าคนมาหลายร้อย
และยังจะล่าดินแดนหมื่นแสนเล่า มิควรจะเป็นผู้...
เรียก...
ข้านั้นว่า "อ้ายชั่ว" ได้
ระวังคำพูดมึงเสีย!
กูนั้นจักถูกจับตรึงกางเขนแล้ว
ชีวิตกูจักดับสูญ เสียในวันนี้อยู่ครามครัน!
แค่คำขู่...
คำขู่มิอาจทำอะไรกูได้ดอก! กูนั้นสนเพียง...เผากูสิ ฤาต้มกูทั้งเป็น!
ดีมาก
เจ้าจงรีบพูดมา
หากเจ้ามิพูด ข้าจักพูดเสียเอง
ข้านั้นชั่วช้าเช่นที่เจ้าตราหน้า ข้ามันอ้ายคนชั่ว
ข้าขับไล่ไสส่งพ่อตัวเอง
และยังฆ่าลูกชายได้ลงคอ
ข้าจักยอมทำทุกวิถีทาง เพื่อครอบครองแดนดินนี้
สงครามมีทั่วทุกหัวระแหง
เว้นเสียแต่จักมีคนหลอมรวมชาติ เป็นหนึ่งเดียวและปกครองเรา
หาไม่แล้วเราจักเห็น โลหิตไหลดั่งสายน้ำ
ผู้คนตายทับถม ดั่งภูเขาเลากา
หนาวนัก
ข้านั้นเจ็บแผลเก่า ยามอากาศหนาว
โนบุคาโดะ มันช่างกล้าพูดยิ่ง
มันอาจมีประโยชน์ก็ได้ ฝึกมันเสีย
KAGEMUSHA (เงาอำนาจ)
ปี 1573
ฝ่าบาท
เราได้ตัดทางลำเลียงน้ำ เข้าสู่ปราสาทแล้ว พะยะค่ะ
ปราสาทจักต้อง ล่มสลายเป็นแน่แท้
ข้าเองก็อยากคิดเช่นนั้น
เราคิดกันว่ารุกเพียงนิดจักได้ผล แต่พวกมันนั้นแข็งขืนได้ถึง 20 ชั่ววันแล้ว
พวกมันคงมิยอมจำนนเพียงเพราะ แม่น้ำถูกตัดขาดเป็นแน่
จริงด้วย
เราตีหัวเมืองทั้งในและนอก ของมันพวกมันแตกได้
แต่พวกมันกลับยัง หลบสงบนิ่งอยู่
ทุกค่ำคืนนั้นมีผู้เป่าขลุ่ย
และมันผู้นั้นเล่นได้ดีเสียด้วย
ไพร่พลเราต่างประทับใจ พวกเขาต่างรอให้ถึงยามค่ำคืนมิไหว
ใช่แล้ว
ฟังให้ดี!
เราต้องบอกพ่อข้าให้รู้ว่า ตัดทางส่งน้ำแล้ว
ท่านโชกุนชินเง็น พระบิดาของใต้ฝ่าพระบาท ประทับอยู่ที่นี่แล้วไงล่ะพะยะค่ะ
เว้นแต่แม่ทัพนายกองเช่นเราแล้วไซร้
มิเพียงฝ่ายศัตรูเท่านั้น แต่ยังไพร่พล ของเรา เชื่อว่าท่านโชกุนประทับอยู่ที่นี่
มิจำเป็นต้องส่งข่าว ไปถึงพระองค์หรอก
ฝ่าบาท มาซาคาเงะ ยามางาตะ มาถึงแล้วขอรับ
ให้เขาเข้ามา
ขอเราอยู่ตามลำพัง
ฝ่าบาท ข้าพระพุทธเจ้ามั่นใจว่า ฝ่าบาททรงมีกำลังใจดี
ไม่!
อะซากูระส่งข่าวถึงข้า เขากำลังกลับคืนสู่เรือนศักดินา
ไพร่พลเขาต่างเหนื่อยอ่อน และนี่เข้ากลางเหมันต์แล้ว
ไพร่พลทางฝ่ายโนบุนางะ ต่างก็เหนื่อยอ่อนด้วย
หากอะซากูระล่าถอย
ฝ่ายโนบุนางะคงจะเพิ่มกำลัง อิเอยาสุ โทคุงาวะ และจักปิดกั้นเส้นทางข้า
การล่าถอยของอะซากูระครั้งนี้ เป็นการคิดกบฎต่อข้า
ฝ่าบาททรงมีพระชนมายุ เท่าไหร่แล้วหรือ พะยะค่ะ?
- เท่าที่ข้าจำได้ 35 นะพะยะค่ะ ทำไมรึ?
แต่ฝ่าบาทยังทรงประพฤติตน เยี่ยงเด็ก 5 ขวบ!
ผู้คนต่างมาชุมนุม และกระจัดกระจายไป
พวกเขาแยกย้ายไปทางฝั่งซ้ายและขวา แล้วแต่พวกเขาสนใจ
ฝ่าบาทเองก็ทรงรู้แน่แก่ใจดี หากก็ยังทรงหลงโกรธา
ข้าฯนั้นเสียใจแทนฝ่าบาทยิ่งนัก!
บุรุษคิดอะไรแค่ตื้นๆ มิควรฝันจักปกครองแผ่นดิน
ขอทรงกลับไปยังแผ่นดิน ของฝ่าบาทเถิด
ฝ่าบาทคือวานรภูเขา
จึ่งควรรวบรวมผลหมากรากไม้ อยู่แต่ในภูเขาคาอิ!
พอได้แล้ว
แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ?
เราได้ตัดทางส่งน้ำแล้ว พะยะค่ะ
เช่นนั้นปราสาทนั่น คงถึงกาลล่มสลายในเร็ววันงั้นสิ?
ข้าฯนึกสงสัยอยู่ พะยะค่ะ
คงจะมีฝนและหิมะตกอีกไม่นาน
ปราสาทนั้นคงจะแข็งขืน ได้นานอีกนิด
แม่ทัพนายกองของเขา เป็นขุนศึกเจนสนามรบนัก
เขาให้คนมาเป่าขลุยยามค่ำคืน
ข้าพอรู้เรื่องเสียงขลุ่ยนั่น
คืนนี้จะมีคนเป่าขลุ่ยอีกหรือ
ทั้งที่ทางส่งน้ำถูกตัดเยี่ยงนี้?
ถ้าเราฟังเขาในคืนนี้
แม่ทัพนั่นคงจะ ปกป้องปราสาทได้
ปราสาทคงจะมิล่มสลาย
แต่หากเรามิฟังเสียงขลุ่ย ปราสาทคงถึงกาลวิบัติแน่
ความวิบัติของมัน ใกล้มาถึงแล้ว
ข้าอยากฟังด้วยหูข้าเอง หากคืนนี้มีการเป่าขลุ่ย
เตรียมที่ให้เขา ที่ปราสาทด้วย
- นั่นอะไรน่ะ? - เกิดสิ่งใดขึ้น?
อะไรนะ? ท่านโชกุนชินเง็นถูกยิงรึ?
มีคนซุ่มยิงเขาขอรับ
เขาบาดเจ็บหนัก
- เราไม้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ฤาไม่? - ถูกต้องพะยะค่ะ ฝ่าบาท
แต่ถึงอย่างไร นับเป็นโอกาสเหมาะนัก สำหรับตระกูลโทคุงาวะของเรา
เงียบ
ถึงเขาจะเอาชนะข้าได้ ในสงครามมิกาตะ
ข้ามิใช่คนขี้ขลาด จึงมิพอใจที่เขาตายดอก
ในฐานะแม่ทัพ มิอาจหาผู้เทียมเทียบเขาได้
เขาเพิ่งอายุ 50 กว่าๆเอง
หากเขาตายไปจริงๆ
นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หลวงนัก
ฝ่าบาท
เมื่ออาซาอิและอะซากูระ ยังอยู่ที่โอตานิ
โชกุนประทับอยู่ที่เกียวโต
พวกอิคคูก่อกบฎที่อิชิยาม่า
และพวกชินเง็นที่มิกาว่า
ท่านโนบุนางะคงต้องรับศึก ทั้ง 4 ด้าน
ในฐานะพันธมิตรเขา จึงเป็นธรรมชาติที่...
เราควรปิติยินดี ในความโชคร้ายของชินเง็น
ถึงขั้นนี้แล้ว
เราควรส่งข่าวไปยัง ท่านโนบุนางะเสียโดยพลัน
ไม่จำเป็นหรอก
ข่าวพวกนี้มิอาจหลุดรอด หูตาเขาไปได้
ที่จริง
คงมิใช่เขาเป็นแน่ หากพลาดข่าวของชินเง็นแม้นสักเสี้ยว
อะไรนะ ชินเง็นตายแล้วรึ?
ตามสายของเรารายงานมา
มีข่าวลือว่า เขาถูกยิงตายพะยะค่ะ
อ้ายโง่! ข้ามิต้องการข่าวลือ
ข้าต้องการความจริง เขาอยู่หรือตายไปแล้ว?
ไปเอาม้านั่งมาให้ข้า
มีเพียงสิ่งเดียวในโลกนี้เท่านั้น ที่ทำให้ข้ากลัวได้...
คือเจ้าวานรภูเขานั่น
มันยืนขวางทางข้าอยู่
ความตายของมันนั้นน่ายินดีนัก
ข้าจักเคลื่อนทัพไปเกียวโต พักผ่อนกายาให้สำราญใจ
มิมีประโยชน์จักมาเก็บงำ สืบมาให้ได้ว่าเขาตายหรือไม่ เข้าใจไหม?
ม้าข้า!
อะไรนะ?
ท่านชินเง็นสิ้นแล้วรึ?
เราสูญเสียผู้นำ ที่ยิ่งใหญ่ไปแล้ว
พระองค์ทรงเป็น...
วีรบุรุษอย่างแท้จริง
เราอุตส่าห์มาถึงนี่เพื่อยึดครองปราสาท ใยจึงถอนทัพล่ะ?
ย่อมต้องมีเหตุผลสิ
ข้าได้ยินข่าวลือนะ
ท่านโชกุนเราถูกยิง
ลืมตาเจ้าแล้วดูเอาเองสิ
ท่านชินเง็น
อยู่ตรงโน้น
การครอบครองเกียวโต...
เพื่อโบกธงข้าในเมืองหลวงนั่น...
เป็นความฝันที่ข้ายึดมั่นมานาน
แต่ทว่า...
หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับข้า
จงอย่าไล่ตามความฝันนั้น
จำไว้
ความตายข้าจักต้องไม่เป็นที่ล่วงรู้
เก็บมันไว้เป็นความลับ
อย่างน้อย 3 ปี
ปกป้องแผ่นดินเราไว้ อย่าละทิ้งซึ่งหน้าที่
ห้ามเคลื่อนทัพไปไหน
หากพวกเจ้าเพิกเฉยต่อคำสั่งข้า และส่งทัพไปโจมตี
ตระกูลทาเคดะของเรา จะหามีไม่
จำคำข้าไว้ให้มั่น!
นี่...
คือความประสงค์สุดท้ายของข้า
ท่านพ่อ
แต่ข้าจักไม่ตายดอก
ข้าพูดว่า "ถ้า"
ข้าต้องเตรียมใจรับ สิ่งเลวร้ายที่สุด
แต่ว่าไม่ดอก...
ข้าจะไม่ตาย
โพรงรอบปราสาท เป็นเช่นนี้ขอรับ
แล้วเป้าหมายล่ะ?
ใต้เชิงเทินที่สองนั่น ห่างจากกำแพงวังชั้นนอกไป
ลองใช้จุดนี้เป็นตัวอย่าง
ต้นสนนั่น
ทั้งระยะและทิศทางเดียวกัน
ท่านคงเห็นว่าไพร่พลฝ่ายทาเคดะ เตรียมที่ในวันนั้น?
พวกเขาตั้งเสาไม้ไผ่ 3 เสา พร้อมกระดาษขาว
ข้าคิดว่าศัตรูของท่านโชกุน ต้องมานั่งฟังเสียงขลุ่ยที่นั่น
ข้าจึงเตรียมปืนในยามกลางวัน
งั้นเจ้าจงทำให้ข้าดู
ข้าเล็งปลายกระบอกปืน ไปที่มุมนั้น
และหย่อนสายลูกดิ่งลง
ข้าจัดเตรียมเล็งเช่นนี้ และรอยามพลบค่ำ
ยิงสิ
เอาสิ ยิงเลย
มันมืดมาก มิมีกองไฟหรือสิ่งใด
ข้าจึงมองไม่เห็น
หลังจากเสียงขลุ่ย เริ่มได้ไม่นาน
ข้าลั่นไกออกไปเช่นนี้
แล้วเกิดอะไรล่ะ?
หลังจากข้ายิงไปมินาน
มีเสียงโหวกเหวกดังมาจากจุด ที่ข้าเล็งปืนไป
เยี่ยงเช่นตอนนี้
ไปทำให้พวกนั้นสงบ
ตอนนี้เราพอเชื่อได้แล้วว่า ชินเง็นนั่นคงบาดเจ็บ
ยังหรอก
หากเขาบาดเจ็บจริง
ไพร่พลฝ่ายทาเคดะ คงต้องบดขยี้ฝ่ายศัตรูแล้ว
อย่างน้อยพวกนั้นต้องฆ่า พลปืนนี้ให้จงได้
ไม่หรอก
พวกนั้นอยากเก็บเป็นความลับ จึงไม่ยอมทำอะไร
พวกนั้นยอมสงบศึก ในยามที่ใกล้ชนะเช่นนี้
และกลับบ้านไป
นี่ต่างหากที่แปลกนัก...
เรื่องที่จู่ๆถอยทัพกลับไป
อาจเป็นกลลวง
หากเรารีบเดินทางเช่นนี้ อาจทำให้พระองค์บาดเจ็บยิ่งขึ้น
ควรพักกันเสียก่อน
ฝ่าบาท
เราข้ามสะพานเซตะแล้วรึ?
ข้ามองเห็นเกียวโต
จงยึดครองมันซะ! โบกธงข้าเหนือเมืองหลวงนั่น!
ฝ่าบาท!
ท่านโชกุนเราล่ะ?
ข้าไม่เห็นพระองค์เลย
แต่ทิวทัศน์นี่ช่างสวยงามนัก!
ทาเคดะของเรานี่เลิศที่สุด กรีฑาทัพพร้อมเพรียงนัก
รักษารูปขบวนไว้สิ!
ข้ารู้ว่าเป็นความประสงค์ สุดท้ายของท่านพ่อ
แต่ข้าหาคิดไม่ว่าจะเก็บการตาย ของท่านพ่อเป็นความลับได้
จักต้องมีคนเห็นศพท่านพ่อ ในเกี้ยวโดยสาร
อย่าห่วงเลย พะยะค่ะ หม่อมฉันจัดการคนที่อาจพูดได้ไปแล้ว
แต่ยังมีพวกไส้ศึกจาก ฝ่ายโนบุนางะและอิเอยาสุ
เราต้องปฎิบัติตามคำขอ ของพระบิดาฝ่าบาทนะพยะยะค่ะ
เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด
ใช่แล้ว
โนบุคาโดะเองเคยปลอมตัว เป็นท่านโชกุนในการศึกหลายครั้ง
พวกศัตรูต้องมิล่วงรู้
เราเองต้องหลอกไพร่พลทางเราด้วย
แต่แม้นโนบุคคาโดะเองคงมิอาจทำได้ ความลับจะแพร่งพรายออกไป
เขาพูดถูก
ข้าคงมิอาจทำตามลำพังไหว
แต่ถ้าหากเราเอา ตัวแทนของท่านโชกุนอีกคนมาล่ะ
เรื่องทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
ตัวแทนอีกคนรึ?
ถูกต้อง
ข้าได้เตรียมพร้อม รับเหตุการณ์นี้ไว้
จงมองดูเขาสิ
เข้ามา!
ถอดหน้ากากเจ้าออก
ท่านโชกุนอยู่ไหนล่ะ?
อัายคนชั้นต่ำ!
ท่านโชกุนมิยอมรับ คนอย่างเจ้าหรอก!
เตรียมต้อนรับท่านโชกุน!
- เจ้าเห็นเขาไหม? - เห็นสิ
ข้าคิดว่าเป็นท่านชินเง็นแน่
ไปดูใกล้ๆกันเถอะ อาจเป็นตัวปลอมก็ได้
ข้ามั่นใจว่าคือท่านชินเง็นแน่ๆ
ฝ่านอิเอยาสุส่งพวกเจ้ามารึ?
ฝ่ายโนบุนางะส่งข้ามา
ข้ามิเข้าใจเลย
ข้าพบว่ามีเกี้ยวพร้อมมทหารองครักษ์ รีบรุดไปทางเหนือ
ข้าคิดว่าต้องเป็นชินเง็นแน่นอน เลยสะกดรอยตามไป
มีหมอหลวงติดตามไปด้วย ข้าจึงคิดว่าชินเง็นคงบาดเจ็บ
แต่ดูนั่นสิ
ชินเง็นไม่ได้อยู่ในเกี้ยวนั่น
ฟังนะ
ไพร่พลต่างพักผ่อน และกลับมาสมทบกับทัพหลวง
ผู้ช่วยหมอถูกฆ่าตาย ในระหว่างทาง
มิมีเหตุมีผลเลย
ใยพวกนั้นจึงกลับเล่า?
ใยผู้ช่วยจึงถูกฆ่าตาย?
แต่นี่คือท่านชินเง็นแน่นอน
มิต้องสงสัย
ถูกแล้ว คือท่านชินเง็นแน่ๆ
อย่าเหิมเกริมนักเลย!
ถ้าเกิดมีคนมาเห็นเจ้า ตอนนี้เข้าล่ะ?
เป็นไปมิได้!
ก่อนหน้านี้มันกำลังจะตาย ตอนนี้กลับแข็งแรงดีงั้นรึ
เจ้าไม่รู้ความจริง
พวกไส้ศึกเจ้านั้นตาบอด หรือพวกขุนศึกโง่เง่าหรือไร?
ชินเง็นต้องมีเหตุผลสิ
ที่ถอนทัพกลับกระทันหัน หลังจากมาถึงมิกาว่า
มันอาจจะตาย
หรือบาดเจ็บ
มิฉะนั้น มันคงรีบรุดไปยังเกียวโต
และปิดล้อมเราแล้วในตอนนี้
อย่าขยับ!
ขานนามเจ้ามา!
เจ้าทำข้าผิดหวังมาก
เหนือสิ่งอื่นใด การพยายามขโมยของและหนีไป
ข้าเคยสวมรอยเป็นตัวปลอม มาแล้วหลายครา
แต่มิใช่จากตะวันขึ้น จนตะวันตกเช่นนี้
มันมากเกินไปนัก
นอกจากนี้
ท่านโชกุนก็สิ้นไปแล้ว!
ท่านโกหก! หลอกลวงข้า!
หุบปาก!
ทำตามที่สั่งซะ!
ข้ามิใช่หุ่นเชิดนะ! ท่านจะมาบงการข้ามิได้!
มานี่ มา
ย่อมต้องมีเหตุผลดีๆ หลังเรื่องนี้สิ
เราต้องเก็บเรื่องการสิ้นพระชนม์ ของท่านโชกุนเป็นความลับ
ตามพระประสงค์ของพระองค์
ท่านหมายความกระไรนะ เก็บไว้เป็นความลับรึ?
เราต้องแสร้งทำว่า พระองค์ยังมีชีวิตอยู่
แต่สามคนผู้นี้ล่วงรู้
คนพวกนี้เป็นพวกใกล้ชิดพระองค์ ย่อมต้องล่วงรู้สิ
ข้าเองก็ตั้งใจจะบอกเจ้าด้วย
ว่าอยากให้เจ้า เล่นละครนี้ต่อไป
มิได้ ข้าทำมิได้แล้ว
- อย่าทำดื้อดึงสิ - มิใช่เช่นนั้นหรอก
ข้า...
ข้ามิรู้สึกอยากทำอีกต่อไป ตอนนี้ข้ารู้ว่าพระองค์สิ้นแล้ว
ฟังให้ดี!
พระองค์ทรงขอให้เรา ปกปิดเรื่องการสิ้นของพระองค์เสีย
พระองค์จักได้ครองราชย์ต่ออีก 3 ปี เพื่อเห็นแก่ตระกูลทาเคดะ!
หากเจ้าห่วงใยฝ่าบาทละก็ นี่คือเวลาที่เจ้าควรทำตัวรับใช้พระองค์!
บางทีท่านคงพูดถูก
แต่ข้าคิดว่าพระองค์ ยังทรงมีชีวิตอยู่
แล้วข้ามารู้ว่า พระองค์สิ้นพระชนม์เสียแล้ว
อยู่ๆ เรื่องทั้งหมดนี้ ช่างโง่เง่านัก!
มันไร้ประโยชน์แล้ว!
เราคงใช้มันต่อมิได้!
แต่ไม่มีทางอื่นนี่
มีแต่มันเท่านั้นที่หลอกลวงทุกคนได้ แม้แต่คนในค่ายเราเอง
ฟังนะ
ขืนเจ้าปฎิเสธมิยอมสวมบทท่าน โชกุนต่อไป เจ้าจักต้องตาย
ครานี้เจ้าก็เห็นพระองค์สิ้นพระชนม์แล้วนี่ เราคงปล่อยให้เจ้าอยู่ต่อไปมิได้
แต่หากเจ้าทำนี่ให้เรา
เจ้าจักได้สิ่งตอบแทน และถูกปล่อยตัวใน 3 ปี
เจ้าน่ะเป็นหนี้ชีวิต ท่านโนบุคาโดะนะ
ครานี้เขาได้ขอให้เจ้าช่วย
พอได้แล้ว!
ไม่ว่าเจ้าจะพูดเช่นไร มันคงไม่มีวันเข้าใจเราหรอก
มาคิดตรองดูแล้ว
ใยมันจึงต้องมาสนใจ แม้เพียงน้อยนิด
กับตระกูลทาเคดะด้วยเล่า?
เราเองที่เห็นแก่ตัวบังคับ ให้มันมาแก้ปัญหาให้เรา
หน้าที่นี้เป็นของใครก็ได้
ที่ยินดีจะสละชีพ เพื่อตระกูลทาเคดะ
ปล่อยตัวมันไปซะ
นี่ท่านเสียสติไปแล้วรึ?
หากมันเป็นอิสระ อีกไม่นานทุกคนก็จะรู้
เราคงป้องกันเรื่องนั้นมิได้หรอก
พรุ่งนี้ เราจะถึงซูวะ
เราจักฝังพระศพท่านโชกุน ในทะเลสาบซูวะตามพระประสงค์ของพระองค์
มิมีเวลาเหลือให้ต้องฆ่าฟัน
วันถัดมา เราไปถึงฟูชุ
หากไร้ท่านโชกุนเรา ย่อมต้อง ยาตราทัพกลับถิ่นอย่างเศร้าแสน
เรามาวางแผนกันตอนนี้เถอะ
พวกนั้นทำอะไรน่ะ?
อะไรอยู่ในโอ่งนั่น?
แปลกจัง
โอ่งหายไปแล้ว
เกิดอะไรขึ้นนะ?
ข้านึกออกแล้ว
ข้าคิดว่าในโอ่งนั่นต้องมีสมบัติ แต่ข้าคิดผิด
พวกนั้นคงไม่ยอมทิ้งมันแน่
ขุนศึกแห่งทาเคดะ ก็ทำตัวแปลกๆ
ข้ามั่นใจว่าในโอ่งนั่น ต้องมีศพของชินเง็นอยู่แน่ๆ
ถ้าเป็นเช่นนั้น
คนที่เราเห็นจากภูเขานั่น ก็เป็นตัวปลอมน่ะสิ?
คงเป็นเช่นนั้น
เร็ว!
มีพวกไส้ศึก 3 ตัว อยู่ในกระท่อมนั่น!
พวกมันเห็นทุกอย่าง! ส่งคนของท่านไปฆ่าพวกมันเสีย!
ไปให้พ้น!
วันนี้เราจะบอกทหารเรา ถึงการสิ้นพระชนม์ของพระองค์
เป็นธรรมดาที่ ฝ่ายศัตรูจะล่วงรู้ในทันที
ข้าบอกว่าไปให้พ้น!
เจ้าต้องการอะไรล่ะ?
อยากได้ค่าจ้างรึ?
ไม่!
ให้ข้าช่วยท่านเถิด
ข้ามิต้องการของตอบแทนใดๆ ใช้ประโยชน์จากข้าเถิด
ข้าอยากทำตนให้เป็นประโยชน์ แก่พระองค์
ใช้ข้าเถอะ!
ข้าขอร้องล่ะ!
ได้โปรด ให้ข้าได้ช่วยเถิด!
"เช้านี้ มีการถวายสาเกหนึ่งโอ่ง ให้แด่เทพเจ้าทะเลสาบ"
มันเขียนว่าไงรึ?
ช่างน่าผิดหวังยิ่ง
โอ่งนั่นมีแต่สาเก
สาเกรึ?
มันถูกถวายให้แด่ เทพเจ้าทะเลสาบ
บ้าชะมัด!
งั้นชินเง็นยังมีชีวิตอยู่ล่ะสิ?
เดี๋ยวก่อน
คืนนี้จะมีการแสดงละครโนะ เพื่อฉลองชัยชนะ
เราจะไปดูให้เห็นกับตา ว่าใช่โชกุนตัวจริงฤาไม่
วันนี้นับเป็นวันมงคลยิ่งนะเจ้าคะ
เทศกาลเด็กผู้ชาย
และถึงคราที่สเด็จปู่ ของนายน้อยคืนวัง
มีเรื่องมงคลตั้ง 2 เรื่อง เกิดขึ้นในวันเดียวนะเจ้าค่ะ
แล้วพ่อข้าเล่า จะกลับมาด้วยไหม?
กลับสิเจ้าคะ
แต่นายน้อยเป็นรัชทายาท ของท่านโชกุน
นายน้อยต้องไปเข้าเฝ้า ท่านโชกุนก่อนนะเจ้าคะ
ข้ารู้
ที่นี่เสด็จปู่เป็นคนสำคัญที่สุด
และนายน้อยมีความสำคัญ รองจากท่านโชกุน
ใยข้าจึงมีสำคัญ ยิ่งกว่าพ่อข้าล่ะ?
หม่อมฉันมิรู้ดอกเพคะ
ท่านคัทซึโยริ เสด็จพ่อของนายน้อย เป็นผู้คุ้มครองนายน้อย
นายน้อยอยู่ในความดูแลของท่าน จนถึงเวลาอันควร
เร็วเข้าสิ
ม้าเร็วมาถึงปะตูวังแล้ว
เสร็จแล้วเจ้าค่ะ
ไปเข้าเฝ้าพวกเขานะเจ้าคะ
ประตูฝั่งตะวันออกรึ?
มิได้ ขอรับ ใต้ฝ่าพระบาท ต้องเข้าเฝ้าเสด็จปู่ที่ตำหนักหลวง
ท่านโชกุนเสด็จกลับมาแล้ว!
คนกวาด!
เร็วเข้าสิ!
เร็วเข้า!
อ้ายโง่!
คุกเข่า!
แรกสุด เข้าไปที่ตำหนักบิชามอน
ต่อด้วย ตำหนักฟุโด
แล้วไปสวดมนต์ ที่ตำหนักอิซูนะ
สุดท้ายไปที่ตำหนักหลวง เพื่อเข้าพิธีรับเสด็จ
เข้าใจไหม?
เหนือสิ่งอื่นใด จงแสดงเหมือนกับ ที่ข้าได้สอนใน 2-3 วันที่ผ่านมา
ยินดีกับชัยชนะพะยะค่ะ ฝ่าบาท
ไม่! เขาไม่ใช่เสด็จปู่ของข้า!
นายน้อยพูดกระไรรึนั่น?
เสด็จปู่ทรงสู้ศึกมาแรมเดือน พระพักตร์ย่อมอาจเปลี่ยนไปได้
นอกจากนี้ เสด็จปู่ยังได้รับ บาดเจ็บในสนามรบ
บาดแผลร้ายแรงอาจ เปลี่ยนเราได้นะ พะยะค่ะ
เข้าไปดูฝ่าบาทใกล้ๆสิพะยะค่ะ
พินิจพิเคาระห์ฝ่าบาทให้จงดี
จริงด้วย เสด็จปู่เปลี่ยนไป
เสด็จปู่ไม่น่ากลัวอีกแล้ว
ดียิ่งนัก!
นั่นใกล้มาก
คิดแค่ว่าเขายังเด็ก ทำให้ข้าสะเพร่านัก
ท่านหลอกเด็กมิได้หรอก
แต่เจ้าก็รับมือกับเขาดีนะ เยี่ยมมาก
ข้ามิรู้ว่าควรทำสิ่งใดแล้ว
นั่นก็จริง
โชกุนคนก่อน เป็นคนตรงไปตรงมา
เขาจึงก้าวเข้าไปอยู่ ในใจคนอื่นได้
จำไว้นะ จงทำในสิ่งที่หัวใจเจ้าพร่ำบอก
นั่นล่ะเป็นดีที่สุด
ส่วนนี้คือห้องลับของ ทหารองครักษ์
ยามที่ท่านโชกุนพบปะผู้คน พวกทหารยามจักต้องอยู่ในนี้ด้วย
ทหารยามพวกนี้จักเฝ้า ทั้งวันทั้งคืน
ส่วนนี่คือห้องสวดมนต์
ท่านโชกุนมักมานั่งอ่าน พระธรรมที่นี่
และนี่คือห้องประทับ หรือห้องพักผ่อน
ท่านโชกุนจะมาพักผ่อนที่ห้องนี้
ต่อจากห้องนี้คือห้องบรรทม
เอาล่ะ...
ผู้ดูแล 3 คน และมหาดเล็ก 2 คนนี่
รู้เรื่องทุกอย่าง
หนึ่งในพวกนี้จะอยู่ เคียงข้างเจ้าเสมอ
จงทำตัวตามที่เขาบอก
เจ้าจะได้ไม่เป็นที่สงสัย
ฟังให้ดี
คนพวกนี้รู้กำพืดที่แท้จริงของเจ้า
พวกเขาเปรียบเหมือนครอบครัวเจ้า
จงจริงใจกับพวกเขา
ข้าเลือกคนฉลาดๆมาให้เจ้า
ข้ารู้ดี จากประสบการณ์...
ที่สวมบทเป็นท่านโชกุนมานานนัก...
มันเป็นหน้าที่ลำบากยิ่ง
มิง่ายนักดอกที่ละทิ้งซึ่ง ตัวตนและปลอมเป็นคนอื่น
ถูกต้อง
ข้านั้นแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง อยากมีอิสระ
แต่ตอนนี้ข้าคิดได้แล้วว่า ข้านั้นช่างเห็นแก่ตัวนัก
เงาของมนุษย์ผู้หนึ่ง มิอาจหยัดยืน
และก้าวเดินไปเองได้
ข้าเป็นเงาของพี่ชายมาตลอด
และตอนนี้เมื่อเสียเขาไปแล้ว...
ข้ามิรู้ว่าควรทำเช่นไรดี
เอาล่ะ
คืนนี้เจ้าจะได้พบกับ นางสนมของท่านโชกุน
คนพวกนี้จะสอนมารยาท ให้กับเจ้า
จงเรียนรู้ถึงแผนผังของปราสาทนี้ และจำไว้ให้มั่น
อย่าเดินหลงในบ้านตัวเองเสียล่ะ
ข้ามีนามว่า ซึชิยะ เป็นหัวหน้าคนรับใช้
ข้า อะเมมิยะ หน้าที่เช่นเดียวกัน
ข้า ฮาระ หน้าที่เช่นเดียวกัน
ข้า อะมาริ มหาดเล็ก
ข้า โทโมโนะ หน้าที่เช่นเดียวกัน
ดีมาก
อย่ากำแหงไปนักเลย
ทำกริยาเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า?
โชกุนองค์ก่อนมิเคย ทำกิริยาหยาบช้าเช่นนี้
แล้วแบบนี้เป็นเช่นไรล่ะ?
ทาเคะมารุน้อยอาจเป็นปัญหา แต่เจ้าม้านี่สิแย่ยิ่งกว่า
มันรู้ได้ มีแต่โชกุนองค์ก่อนเท่านั้นที่ขี่มันได้
จริงด้วย
หากเจ้าตัวปลอมนั่นพลัดตกลงมา ทุกคนจักสงสัย
ท่านชินเง็นเองทรงประชวร ต้องงดเว้นการทรงม้าสิ
ความคิดดีนี่
ยังมีปัญหาอีกหลายเรื่อง
เราต้องระวังให้มากหากจะทำตาม พระประสงค์ของโชกุนองค์ก่อน
พูดตรงจุดดีนี่
คืนนี้เขาจะต้องพบกับ นางสนมของโชกุน
นั่นก็อีกปัญหาหนึ่ง
นายท่านของเรา บาดเจ็บร้ายแรงนี่
เขาต้องละเว้นจากการ ขึ้นขี่นางสนมเขาด้วยสิ
ท่านคัตซึโยรึล่ะ?
อยู่กับทาเคะมารุ
เขาก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง
บางทีอาจเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด
เขามิคยยิ้มเลยสักครั้งตั้งแต่ที่ ทาเคะมารุ ลูกชายเขา ได้รับเลือก เป็นรัชทายาท
มิต้องสงสัยเลย
เขาเคยชนะศึกสงครามมาหลายครา
แต่บัดนี้เขาเป็นเพียงแค่คนคุ้มครอง จะหามีความสุขได้เช่นไรเล่า
นอกจากนั้น เขายังต้องเรียก เจ้าตัวปลอมนั่นว่าท่านพ่ออีก
ก็มิต่างอะไรจากพวกเรานี่
มิมีเวลามาคิดห่วงใย เรื่องส่วนตัวแล้ว
เราต้องเป็นหนึ่งเดียว
เท่านั้นล่ะที่สำคัญ
ข้าจะกลับปราสาทซูวะ
เขามาช้านะ
แต่เราจะทำอะไรต่อไปมิได้ ข้าล่ะกังวลจัง
ท่านโนบุคาโดะอยู่กับเขานี่
อีกอย่าง แม้แต่ข้าเอง ก็ยังแยกไม่ออก
คงมิมีใครรู้ความลับเขาหรอก
แล้วเรื่องบนเตียงล่ะ?
ข้าดูไม่เหมือนเดิมหรือไร?
หน้าตาฝ่าบาท มิมีอะไรเปลี่ยนแปลงสักนิด
แต่เสียงของฝ่าบาท เปลี่ยนไปเพคะ
คงเพราะอาการเจ็บป่วยของฝ่าบาท
ท่าทางการพูดจาของฝ่าบาทด้วย
โรคร้ายอาจเปลี่ยนได้ แม้กระทั่งหัวใจมนุษย์
มาลองตรองดูอีกที ฝ่าบาทดูเปลี่ยนไปคนละคนนะเพคะ
ดีมาก
เลิกตบตาเถอะ
ที่จริง...
ที่จริง
ข้ามิใช่ท่านชินเง็นหรอก
ข้าปลอมตัวเป็นท่านโชกุน
ฝ่าบาทนี่พูดจาตลกจัง
ไม่นะ เรื่องจริง
ท่านโนบุกาโดะเบื่อที่จะ สวมบทบาทนั้น
เลยจ้างข้ามา
ลองถามเขาดูสิ
ฝ่าบาทนี่ตรัสขำจังเลยเพคะ
จริงมิใช่หรือ ท่านโนบุคาโดะ?
แล้วพวกเจ้าตรงโน้นล่ะ?
เข้ามาดูใกล้ๆสิ ข้ามิใช่นายพวกเจ้าหรอก
ฝ่าบาท
ทรงเมาแล้วนะพะยะค่ะ
นี่ก็ดึกแล้ว ถึงเวลาฝ่าบาทเข้าบรรทมแล้ว
นายท่านจะไม่ค้างคืน
กับพวกเจ้าทั้งสองหรอก
หมอหลวงบอกว่า พระองค์มิควรจะออกแรง
ทางไส้ศึกเห็นพ้องว่า ชินเง็นกลับคืนวังแล้ว
และทุกอย่างที่นั่น ดูเป็นปกติ
ข้าไม่เข้าใจเลยนะ
โอกาสเขาแล้วนี่ ที่จะตีเมืองเกียวโต
ท่านโนบุนางะ ศัตรูของเขา กำลังยุ่งอยู่กับศึกด้านอื่น
ชินเง็นมิควรพลาด โอกาสอันเหมาะนี้
ดีมาก ส่งกำลังไปโจมตีเถอะ
โจมตีใครหรือขอรับ?
เมืองหน้าด่านของทาเคดะ ที่ซูรุงะ
โจมตีเมืองซูรุงะ ดูการโต้ตอบของพวกเขา
การโต้ตอบของพวกเขานี่ล่ะ จะบอกเรา
ว่าชินเง็นยังมีชีวิตอยู่หรือตาย
บัดนี้ท่านก็เป็นผู้นำ ของตระกูลทาเคดะแล้ว
มิมีใครปฎิเสธความจริงข้อนี้
โชกุนองค์ก่อน...
บุกโจมตีและฆ่าท่านซูวะ ผู้ครองปราสาทหลังนี้
พระองค์รักธิดาของท่านซูวะ และท่านคือผลิตผลจากรักนี้
ท่านคือหลานตาของท่านซูวะ
พระองค์จึงมิอาจแต่งตั้ง ให้ท่านเป็นองค์รัชทายาทได้
พระองค์จึงทรงประนีประนอม ตั้งให้ทาเคะมารุ บุตรชายท่าน เป็นรัชทายาทแทน
หากแต่ในหฤทัยพระองค์แล้วไซร้ ข้ามั่นใจพระองค์ทรงรู้อยู่เต็มอก ตำแหน่งนี้เป็นของท่าน
เจ้าคิดผิด!
กับเขาแล้ว ข้ามิใช่ลูก
ข้าเป็นเพียงแค่ ไพร่พลคนหนึ่งเท่านั้น
เขามิเคยทำกับข้า เหมือนอย่างลูกเลย
นายท่านเข้าใจผิดแล้ว
พระองค์ทรงพระประสงค์ อยากถูกฝังในทะเลสาบซูวะ
ในชุดเกราะ
นายท่านทราบหรือไม่ ว่าเพราะเหตุใด?
ตั้งแต่ที่นายท่านมาพำนัก อยู่ที่ปราสาทซูวะนี่
พระองค์อยากอยู่ใกล้ชิดนายท่านมาก เพื่อคอยช่วยเหลือท่าน
ข้าเชื่อว่าสิ่งนี้สำแดง ให้เห็นความรู้สึกส่วนพระองค์
แล้วใยเขาจึงห้ามข้า มิให้ใช้ธงเขา
ที่มีสัญลักษณ์ทั้ง 4 วายุ, พงไพร, เพลิง,และภูผาล่ะ?
ธงนั่นเป็นเครื่องแสดงถึง หัวหน้าตระกูลทาเคดะ
ธงนั่นเป็นตัวแทนของ พ่อนายท่าน
ที่พระองค์ทรงห้าม มิให้นายท่านใช้มัน
เพราะพระองค์อยากให้นายท่าน ไปให้เหนือกว่าพระองค์เองให้ได้
โบกสะพัดธงของนายท่านเอง
สิ่งที่ทำให้ข้าเดือดดาลยิ่งคือการที่ พวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่
ใช้คำขอครั้งสุดท้ายของเขาเป็นข้ออ้าง ในการปฎิบัติต่อข้าอย่างไร้การเคารพ
คิดถึงข้อนั้นสิ!
แม้นว่านี่จะเป็นแผนของท่านพ่อ
จะให้ข้าเรียกอ้ายขโมยนั่นว่า ท่านพ่อ และคำนับหัวให้มันได้เยี่ยงไร?
แต่บัดนี้ชื่อเสียงท่านในฐานะ ขุนศึกผู้กล้าหาญเป็นที่ล่วงรู้ไปทั่ว
วันนั้นของนายท่าน จักต้องมาถึง
วันที่พวกขุนนางนั่น จักยอมคุกเข่าให้นายท่าน
ใยจึงมีคนเรียกเสด็จปู่ว่า ภูผาล่ะพะยะค่ะ?
ภูผารึ?
ทุกคนต่างเรียกเสด็จปู่เช่นนั้น ภูผาอยู่ไหนหรือ พะยะค่ะ?
ฤาเพราะว่าเรามีภูเขานี้ ในสวนเราเอง?
นายน้อยรู้จักธง ของท่านโชกุนดี
ในนั้นเขียนไว้ว่าเช่นไรบ้าง?
"ว่องไวดุจวายุ
เงียบดั่งพงไพร
โหดร้ายดั่งเพลิง
หนักแน่นดั่งภูผา"
ฝ่าบาททรงเป็นภูผานั้น
ทั้งในสนามรบและ ยามอยู่ปราสาท
พระองค์ทรงหนักแน่น เช่นดั่งภูผา
ยามที่กองทัพของพระองค์ บุกรบ
เมื่อทหารม้านายแรกโจมตี มันว่องไวดุจวายุ
ต่อมา เมื่อพลม้าถือทวน จัดตั้งพงไพรแห่งหอกคมขึ้นมา
อย่างแน่วแน่เงียบสงบ
อย่างที่สาม เมื่อพลม้า พิชิตพวกทหารฝ่ายศัตรู
อย่างเหี้ยมโหดดุจดั่งเพลิง
ท่านโชกุนทรงอยู่เบื้องหลังพวกเขาเสมอ คอยเฝ้ามองพวกเขา
หนักแน่นดุจภูผา
กองทหารของเราตั้งแต่ท่านแม่ทัพ ถึงไพร่เลว
จึงต่อสู้อย่างมุ่งมั่น
หนักแน่นดั่งภูผา
และท่านโชกุนเอง ทรงเป็นภูผานั้น
เราจึงขานนามพระองค์ว่า ภูผา
อย่างนั้นรึ
เข้าใจไหม ทาเคะมารุ?
ม้าเร็วจากท่านคัตซึโยริ!
ท่านทำอะไรอยู่น่ะ?
ท่านโนบุคาโดะกำลังจะมา
ท่านต้องระวังตัวกว่านี้นะ พวกนั้นอาจเห็นท่านได้
ฟังให้ดี
คืนนี้ เมื่อท่านคัตซึโยริมาถึง
เราจะมีการหารือกัน ทั้งวงศ์ตระกูล
เจ้ามีหน้าที่แค่นั่งอย่างผึ่งผาย และฟัง
พวกแม่ทัพจะเป็นผู้ตัดสินใจ
แล้วข้าจะพูดว่า
"การหารือจบสิ้นแล้ว
ขอเราฟังคำสั่งชี้แนะจากพระองค์เถิด"
เจ้าก็แค่ผงกศรีษะ
อย่างพึงพอใจแล้วพูดว่า "ดีมาก ขอบใจพวกเจ้าทุกคน"
แล้วเจ้าก็ยืนขึ้นแล้วเดินจากไป
เข้าใจไหม?
ดีมาก ขอบใจพวกเจ้าทุกคน
แล้วข้าก็ยืนขึ้นแล้วเดินออกไป
อย่าพยายามทำวางมาด
โชกุนองค์ก่อนทรงเหมือนดั่งภูผา
ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ
ตามสบาย
การหารือจบสิ้นแล้ว
เรามาตัดสินใจกันเถิด
พวกอิเอยาสุมิอาจให้อภัยได้
เราเคยชนะมันหนนึง ที่มิกาตะ
มันมิเคยเรียนรู้ ดูสิกลับยังมาโจมตีเราอีก
ข้าจะขับไล่พวกมัน ออกจากแผ่นดินของเรา
แค่ปราสาทรอบนอกที่ล่มสลาย พระองค์มิต้องเสด็จไปหรอกพะยะค่ะ
เราต้องสืบดูทุกก้าวย่าง ของพวกอิเอยาสุ
จะได้เข้าใจเจตจำนงของมัน
ตามข่าวล่าสุด
กองทัพโทคุกาว่า มิได้เผาแค่ปราสาทโอกาเบะเท่านั้น
พวกมันยังล้อมรอบปราสาทฟูตามาตะ ตรึงกำลังเอาไว้
เราต้องโต้ตอบ เพื่อช่วยฟูตามาตะแล้ว
ปราสาทนั่นมีอะนามายะ คอยปกป้องอยู่
คงมิล่มสลายโดยง่ายหรอก
ถ้าเขาเชื่อว่าปราสาทอยู่ในอันตราย คงจะขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาทแล้ว
อิเอยาสุมิได้กระทำการนี้ ตามอารมณ์หรอก
เขาต้องอยากรู้การโต้ตอบของเรา จากการชิงโจมตีก่อนเช่นนี้
เขายังหนุ่มแน่นนัก แต่ฉลาดหลักแหลมยิ่ง
โนบุนางะถึงทำตัว ราวกับเป็นมือขวาเขา
ยังกะข้ากลัวเสียเต็มประดา!
ปัญหาแรกของเราคือ...
อิเอยาสุจริงจังหรือ เพียงแค่ทดสอบกับการรบครั้งนี้
เราต้องตัดสินใจให้ได้ก่อน
แต่ว่า...
คงจะสายเกินไปหากเราเอาแต่รอ จนกว่าจะรู้ว่ามันเอาจริงไหม
บุกโจมตีเสียตอนนี้...
หรือว่ารอต่อไป
ฝ่าบาททรงคิดเห็นเช่นไรเล่า?
ท่านพ่อขอรับ ท่านจะชี้แนะเช่นไร?
ไม่ต้องส่งทัพ
ภูผามิควรขยับเขยื้อน
ดีมาก
ขอบใจพวกเจ้าทุกคน
ท่านคัตซึโยริ!
คงมิมีทางอื่นจะจัดการได้
ท่านคัตซึโยชิเอง ประพฤติตนแย่มาก
รู้ทั้งรู้ว่าอ้ายนั่น เป็นโชกุนตัวปลอม
แต่เจ้านั่นก็ตอบกลับได้อย่างดีนะ
แต่เรามิเห็นควรด้วย
มันทำให้ท่านคัตซึโยชิ อับอายต่อหน้าธารกำนัล
มันทำเกินไปแล้ว
ข้ายอมรับในความหัวไวของมันนะ ทำทุกอย่างให้ราบลื่นเช่นนั้น
แต่คนหัวไวนี่อาจเหลิงได้โดยง่าย
มันต้องอยู่ในขอบเขต บทบาทของมันเอง
ท่านต้องคอยควบคุมมันให้ดีนะ ท่านโนบุคาโดะ
ข้าเข้าใจแล้ว
แต่มาคิดให้ดี
ไม่ว่ามันจะหัวดีสักปานใด
นี่เป็นภาระหน้าที่ยากยิ่ง
มันคงรู้สึกว่า กำลังยืนอยู่ขอบเหวอยู่
แต่มันก็ยังรับมือได้ดีมาก
ทั้งหมดนี้เพราะ...
แค่การพบปะช่วงสั้นๆกับโชกุนองค์ก่อน เอาชนะใจมันได้...
มันเลยเศร้ากับการสิ้นพระชนม์ ของพระองค์
พวกท่านควรสงสารมันนะ
มีอะไรรึ?
ความฝัน...
มีศัตรูนับล้าน รายล้อมรอบข้า
พลปืนใหญ่ กองสาม หน้าเดิน!
ไปบอกอิเอยาสุด้วยว่า
ระหว่างที่ข้ารบกับ ท่านอาซาอิ
มันน่าจะหนีเอาตัวรอด ที่มาท้าทายท่านชินเง็น
ส่งกองทหารจิ๊บจ้อยมาไม่อาจบอกเรา ได้หรอกว่าชินเง็นอยู่หรือตาย
ไม่ยักรู้นะว่าพวกนักบวช ยังอยู่ที่นี่
พวกเขาจะกลับไปซากาอิ วันนี้พะยะค่ะ
เดี๋ยวก่อน
พวกนั้นคนนึงเป็นหมอยานี่
ส่งมันไปเยี่ยมเยียนชินเง็น
แขกจากฝ่ายศัตรูมาเยี่ยม เห็นทีคงยากพะยะค่ะ
อ้ายโง่ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ข้อนั้นรึ?
ใช้โนบุโตระสิ
อ้ายแก่นั่นยังอยู่ที่เกียวโตอย่างค้างคาใจ ตั้งแต่ที่ถูกชินเง็น ลูกตัวเองขับไลไสส่ง
พวกนั้นคงไม่ปฎิเสธ สาส์นจากเขาได้หรอก
เขามีคนรับใช้หลายคน ที่รู้จักชินเง็นดีนี่
ถ้าพาพวกนั้นไปด้วยคนนึง เราจะได้รู้ความจริงเสียที
ใจเย็นๆน่า!
ท่านอะมาริกับโอกุไดระยอมแพ้แล้ว
ปราสาทโนดะกับปราสาทนางาชิโน่ ตกเป็นของอิเอยาสุแล้ว!
เอ้านี่ ทาเคะมารุ
เสด็จปู่เก่งจังพะยะค่ะ
สงครามอีกหรือ?
เจ้ากลัวรึไง?
ไม่หรอก พะยะค่ะ แต่เสด็จปู่ต้องไปรบ หม่อมฉันคงคิดถึงเสด็จปู่
โนดะกับนางาชิโน่ล่มสลายแล้ว อิเอยาสุอยู่ไหนเสียล่ะ?
มันกับไพร่พลปิดล้อม ปราสาทฟูตามาตะอยู่
ท่านคัตซึโยริไปรบขอรับ!
ว่าอะไรนะ?
ไปเองคนเดียว ไม่ปรึกษาเราน่ะรึ?
แล้วเขาไปไหนล่ะ?
ทาคาเท็นจิน ขอรับ
ปราสาททาคาเท็นจินน่ะรึ?
แผนการไม่เลวนี่
ถ้าเขายึดปราสาทนั่นได้ อิเอยาสุคงจะกลัว
ถ้าเขาทำสำเร็จนะ
แม้แต่พ่อเขายังทำไม่ได้เลย
ข้าไม่คิดว่าเขาทำได้
อิเอยาสุมีโอกาสจะโจมตี เขาจากทางด้านข้าง
เจ้าไปได้
เราไม่มีทางเลือก
ต้องส่งกองทหารเราไป
เพื่อแสดงให้เสด็จพ่อเขาเห็นว่า เราคอยช่วยเขาอยู่
ใช่แล้ว
เมื่ออิเอยาสุเห็นธงท่านชินเง็น มันคงจากไป
ฝ่าบาท!
มีสาส์นส่งมาจาก นายท่านโนบุโตระพะยะค่ะ
จากท่านพ่องั้นรึ?
สาส์นอะไรกัน?
พระบิดาของพระองค์ส่งหมอชาวต่างชาติ มาตรวจดูอาการท่านโชกุนเรา
เชิญทางนี้ ขอรับ
เขาบอกว่าท่านพ่อ ส่งหมอมา...
แต่ข้าชักสงสัยแล้วล่ะ
ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังนี้แน่
พวกนั้นส่งหมอมาเพื่อจะได้ดูว่า รู้อะไรเกี่ยวกับท่านโชกุนเราบ้าง
แต่ถ้าเราไล่พวกเขากลับไปเสีย จะยิ่งทำให้เกิดข้อสงสัย
ดีล่ะ
เราจะให้พวกนั้นได้เจอตัวปลอม
บางทีอาจช่วยให้พวกศัตรูหมดข้อกังขา ว่าท่านชินเง็นอยู่กับเราหรือไม่
จริงด้วย
เราจะให้ท่านจัดการนะ
พวกเราที่เหลือ ต้องไปเตรียมตัวรบกัน!
เข้าแถว!
ข้าจะพาท่านไป หาพระองค์เอง
คงต้องขอดาบท่านไว้
คนเลี้ยงม้า!
ยังไม่ต้องใช้ อาชาส่วนพระองค์
กรุณารอตรงนี้ขอรับ
เป็นไงบ้าง ทากูชิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
- พ่อข้าสบายดีรึ? - สบายดี พะยะค่ะ
ดีแล้วที่เจ้ามาเยี่ยม
ตั้งแต่ที่ท่านชินเง็น ทรงล้มป่วยด้วยอาการไข้สูง
หลังเสร็จศึกมิกาตะ
จึงเลยต้องถอยทัพกลับ
ตอนนี้พระองค์ทรง หายดีขึ้นแล้ว
ทากูชิ
ข้ายินดีที่รู้ว่าเจ้าสบายดีนะ
เด็กคนนี้คือรัชทายาทข้า ทาเคะมารุ
ข้าฯยินดีที่รู้จักพะยะค่ะ
ขอบใจนะ
ฝ่าบาทเองทรงหายป่วยแล้ว แต่ไหนๆเจ้ามาที่นี่แล้วนี่...
เข้าไปสิ
ข้าฯเข้าใจว่าฝ่าบาท บาดเจ็บจากศึกที่คาวานากาจิม่า
จากคมดาบของเคนชินพะยะค่ะ
บาดแผลหายดีแล้วหรือพะยะค่ะ?
ที่จริงน่ะ เรื่องบาดแผลพวกนั้น เป็นแค่เรื่องเล่าต่อๆกันมา
ไม่มีอะไรหรอก
ขอข้าฯจับชีพจรได้ไหมพะยะค่ะ?
ช่างน่าเสียดายนะ
ข้าเองอยากจะนั่งฟังเรื่องพ่อข้าสักครู่
แต่ก็อย่างที่เจ้าเห็น เรากำลังเตรียมออกศึก
จริงด้วย พะยะค่ะ
พฤษภาคม ปี 1574
ธงทหารของท่านโชกุน มาทางด้านข้างขอรับ!
ภูผา
อย่าขยับ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นิ่งเฉยไว้ อย่าขยับ
เข้าใจไหม?
อีกแล้วรึนั่น!
เขาต้องมาช่วยข้า ในทุกศึกเลยสิน่า!
ทำราวกับข้าเป็นเด็ก!
ช่างเขาเถิด นายท่าน
เราจะยึดครองปราสาทหลังนี้ ด้วยน้ำมือเราเองให้จงได้
แสดงให้พวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่นั่น ได้รู้ว่าใครเป็นใคร
บอกพวกไพร่พล เตรียมแถวให้พร้อม
คืนนี้เราจะบุกปราสาทกัน!
ไม่สิ เผามันให้ราบ!
หน่วยวายุ รวมพล!
หน่วยพงไพร
และหน่วยเพลิง รวมพล!
หน่วยเพลิง ประจำการ!
หน่วยพงไพร ประจำการ!
หน่วยวายุ บุก!
นั่นเสียงอะไร?
พลม้ากลุ่มหนึ่ง กำลังมาทางนี้ขอรับ
ใยหน่วยเฝ้าระวังข้าง หายหัวไปล่ะ?
ธงพวกนั้นเป็นของใครกัน?
พวกนั้นมิมีธงขอรับ
แล้วเสียงปืนนั่นมาจากฝั่งเรา หรือฝั่งพวกมันกัน?
ข้าบอกมิได้ ขอรับ
ข้าเห็นแล้ว!
พลปืนใหญ่ของฝ่ายศัตรู!
พลม้า กลับเข้าที่!
ตั้งทัพล้อมพวกพลหอก
จัดแถวเตรียมพร้อมรบ!
หน่วยพงไพร ประจำการ บุก!
หน่วยวายุ ประจำการ ทางซ้ายและขวา!
หน่วยเพลิง ประจำการ ทางด้านซ้าย!
หน่วยเพลิง แปรทัพไปฝั่งขวา!
หน่วยเฝ้าระวังข้าง ฝั่งขวา!
กอง 3 ประจำการ ด้านข้าง!
กอง 1 ทางขวา!
หน่วยเพลิง กอง 3 ทางขวา!
หน่วยวายุ แปรทัพไปทาางซ้าย!
ศัตรูบุก!
ทำใจให้สงบเถิด
ปล่อยพวกมันไป!
กลับมา!
พวกศัตรูอยู่ทางไหล่เขา ฝั่งซ้าย!
ศัตรูอยู่ทางซ้าย โจมตี!
ศัตรูถอนกำลังไปแล้ว!
กลับสู่การตั้งแถว พร้อมรบแบบเดิม!
ดูเสีย
พวกเขายอมตาย เพื่อปกป้องท่าน
นึกดูสิถ้าท่านถูกจับตรึงกางเขนไปแล้ว อย่าขยับ
นั่นอะไรรึ?
ศัตรูทางฝั่งขวา
ธงนั่นบ่งบอกว่า เป็นของพวกฮอน
นั่นคือ ไฮฮาชิ ฮอนดะ หนึ่งในขุนศึก ที่หาญกล้าที่สุดของพวกโทคุกาว่า
หยุด!
เรามาไกลพอแล้ว!
ถอนทัพ!
อย่าขยับ!
ทุกหน่วยไปทางซ้าย!
ดีมาก
ตามรายงานของพวกเขา
ชินเง็นสุขภาพแข็งแรงดี มิมีร่องรอยบอกว่าใกล้ตาย
ก็คงจะเช่นนั้น
- ไปเอาเหล้ามาให้ข้า - ได้ขอรับ ฝ่าบาท
ด้วยเหตุผลบางประการ ช่วยมิได้ที่ข้ารู้สึกว่า
ชินเง็นนั่นตายไปเสียแล้ว
ข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
ทำไมเล่า?
ข้ามิรู้
มีบางสิ่งบอกข้าเช่นนั้น
เราทั้งคู่ต่างอยากให้ชินเง็นตาย คงช่วยเราได้เยอะ
เช่นนั้นเราจึงมุ่งหวัง ในความตายของเขา
เราอยากเชื่อว่า เขาตายไปแล้ว
บางที ก็คงแค่นั้น
ถึงสีจะดูคล้ายเลือด แต่นี่คือสาเกของยุโรป
มีอะไรรึ?
ท่านไม่ชอบหรือ?
ถ้างั้นเจ้า...
ข้าคงต้องไปปราบ พวกกบฎศาสนานั่นที่อิเสะ
มีอะไรให้ต้องทำอีกมาก
เปิดม่าน!
แถวตรง!
ข้ามาช่วยท่านช้าเกินไป
ทองนี้ข้าขอมอบ เพื่อแสดงถึงความเสียใจ
ข้าจะปล่อยให้ท่านจัดการ กับพวกทาเคดะ
ลาก่อน
มิมีใครปฎิเสธได้ว่า ท่านยึดครองปราสาททาคาเท็นจิน
แม้แต่ท่านพ่อของท่านเอง ยังมิอาจทำได้
เจ้าคิดผิดเสียแล้ว!
จริงอยู่ที่ข้ายึดครองปราสาทนี่ได้
แต่ความดีความชอบทั้งหลาย มิได้เป็นของข้าหรอก
มันตกเป็นของปิศาจ พ่อข้าที่จากไปแล้ว
ที่ทำให้เหล่าศัตรู หวาดกลัว
แม้นข้าจักพยายามสักเพียงใด
ก็มิอาจหลุดพ้นเงาพ่อข้าได้
พวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่นั่นต่างหาก สมควรถูกตำหนิ
พวกนั้นใช้โชกุนตัวปลอม เพื่อลดทอนอำนาจท่าน
ท่านภูผาอยู่ที่ไหนรึ?
ในสวนขอรับ กับนายน้อยทาเคะมารุ
ทำแบบนี้ได้เช่นไร
ข้าเคยบอกแล้วนี่ว่า พวกเจ้าคนหนึ่งต้องอยู่กับเขาตลอด
ข้าขอโทษ
บัดนี้เขาเริ่มคุ้นเคย กับการอยู่ในเรือนนี้แล้ว
เขาเริ่มมั่นใจในตัวเอง ตั้งแต่ศึกทาคาเท็นจิน
เขาประพฤติตนดีมาก
ราวกับว่าวิญญาณท่านโชกุน สิงสู่ร่างเขา
และยังทำให้นายน้อยทาเคะมารุ นึกรักอีกด้วย
เด็กน้อยรักเขามาก
ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้ข้าเศร้าใจนัก
ก็คงจะอย่างนั้น
ช่างโหดร้ายนัก ที่ต้องทำ
แต่สักวันทาเคะมารุน้อย จะได้รู้ความจริง
และคงอีกไม่นานนัก
เวลา 3 ปีที่ท่านโชกุน อยากให้เราเก็บงำเรื่องที่ท่านสิ้นไป
บัดนี้ผ่านมากึ่งหนึ่งแล้ว
และเมื่อวันนั้นมาถึง
ทาเคะมารุน้อยมิได้เป็นผู้เดียว ที่น่าสงสาร
จะเกิดอะไรขึ้นกับ เจ้าตัวปลอมนั่นเล่า?
เงานั้นมิอาจอยู่ได้ หากไร้ซึ่งเจ้าของเงา
และเมื่อท้ายที่สุดได้รู้ว่า เจ้าของเงานั้นได้จากไปเสียแล้ว
จะเกิดอะไรขึ้นกับเงานั้นเล่า?
ปู่เจ้าอยู่ไหนล่ะ?
เสด็จปู่เก่งมากเลยขอรับ!
มีแต่ท่านเท่านั้น ที่ขี่ม้านั่นได้
ท่านชินเง็น!
ท่านโนบุคาโดะ เขาไม่มีรอยแผลเป็น!
แผลเป็นที่เขาได้รับ จากศึกคาวานะคาจิม่า
เช่นนั้นเขาเป็นตัวปลอมมาตลอด
เสด็จปู่!
ชายผู้นี้มิใช่ เสด็จปู่ของนายน้อยหรอกเพคะ
เขาเป็นพวกปลอมตัวมา
เสด็จปู่!
ช่างโง่เง่านัก
หลอกคนหมื่นแสนมาได้
แค่ม้าตัวเดียวยังทำมิได้
ไม่หรอก
ข้าเองต่างหาก สมควรถูกตำหนิ
ไม่เลย
นับเป็นปาฎิหาริย์นักที่ ความลับนี้อยู่รอดมาได้ถึงเพียงนี้
เราเองต่างหากเล่า ที่เป็นหนี้ท่านทุกสิ่ง
ท่านคัตซึโยริมาถึง แล้วขอรับ
ละครจบสิ้นแล้ว
บัดนี้ท่านคัตซึโยริ คือนายของเรา
ท่านโนบุคาโดะให้มา
นายท่านซาบซึ้งในสิ่ง ที่เจ้าได้กระทำมาตลอด
ส่วนนี่คือเงินตอบแทนที่ ท่านนายพลอื่นสมทบให้มา
รับไปซะ
ถ้าเช่นนั้น ก็...
รักษาตัวให้ดี
ไปให้พ้น! ไสหัวไปจากที่นี่!
ข้าอยากเจอนายน้อยทาเคะมารุ จะกล่าวลาเขา
ทาเคะมารุรึ? โอหังนักนะ!
เจ้านี่กล้าดีมาก!
ไป!
เมษายน ปี 1575
เงียบ!
มีอะไร?
พวกนั้นจัดงานศพท่านชินเง็นรึ?
อ้ายชินเง็นมันเป็นคนเช่นนี้
3 ปีแล้วสินะ หลังจาก ที่มันสิ้นไป
มันหลอกลวงข้า ได้ดีนัก
แม้น 50 ช่วงอายุ ของชีวิตคน
จักสั้นนักเมื่อเทียบ กับโลกนี้
ชีวิตเป็นแต่เพียงความฝัน
จินตนาการ
ภาพลวง
ชีวิต เมื่อก่อกำเนิดแล้วไซร้
มิอาจอยู่ค้ำฟ้า
ชีวิต เมื่อก่อกำเนิดแล้วไซร้
มิอาจอยู่ค้ำฟ้า
ท่านคัตซึโยริพร้อมไพร่พล 25,000 นาย เคลื่อนทัพไปจากเมืองเขาขอรับ
มุ่งหน้าไปยังนางาชิโน่
อะไรนะ? เจ้าภูผานั่นเคลื่อนทัพรึ!
ฝ่าบาท
มิทรงคิดหรือว่าแสงนั่น ขัดขวางเส้นทางเสด็จอยู่?
แค่สายรุ้ง
ฝ่าบาททรงคิดผิดแล้ว!
พระบิดาของฝ่าบาททรงสั่ง มิให้ยกทัพไปที่ใดอีก
พระองค์ทรงบอกให้ฝ่าบาท เสด็จอยู่แต่ในเมืองและคุ้มครองมันไว้
นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้าย ของพระบิดาฝ่าบาท
หากฝ่าบาททรงทำเช่นนั้น จะมิมีสิ่งใดทำร้ายเราได้
ทำร้ายรึ? ช่างเป็นถ้อยคำอัปมงคลนัก
นับแต่บรรพบุรุษเรามา
ทาเคดะมิเคยล่าถอย จากการสู้รบ
เดินหน้า!
21 พฤษภาคม ปี 1575
เพลิง, พงไพร, วายุ
วายุและเพลิง...
ราชวงศ์เราคงจบสิ้นกันเพียงนี้
ลาก่อน
ข้าขอไปก่อนล่ะ
วายุและพงไพร...
เราจะได้เจอกันอีก ณ ที่ที่ท่านชินเง็นประทับอยู่
แถวตรง!
ทาเคดะจักหามีไม่แล้ว
เมื่อภูผานั้นเคลื่อนหายวับไป ทุกอย่างจบสิ้น
ม้าเร็ว!
จงไปบอกพวกพลปืน ให้ยิงม้าก่อน
พวกทหารม้าของทาเคดะ มิอาจสู้รบได้หากขาดม้า
วายุ
พงไพร
เพลิง
ว่องไวดุจวายุ เงียบดั่งพงไพร
โหดร้ายดั่งเพลิง หนักแน่นดั่งภูผา
ดำเนินการผลิตโดย อากิระ คูโรซาว่า และ โทโมยูกิ ทานากะ
ดำเนินการผลิตเวอร์ชั่นต่างประเทศโดย
ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่า จอร์จ ลูคัส
บทภาพยนตร์โดย อากิระ คูโรซาว่า และ มาซาโตะ อิเดะ
ถ่ายภาพโดย ทาคาโอะ ไวโตะ และ มาซาฮารุ อูเอดะ
ออกแบบงานสร้างโดย โยชิโร่ มูรากิ
ดนตรีโดย ชินอิชิโร่ อิเคเบะ
นำแสดงโดย
ทัตสุยะ มากาดาอิ ซึโตมุ ยามาซากิ
เคนอิชิ ฮากิวาร่า จินปาชิ เนซุ, ฮิเดจิ โอตากิ
ไดสุเกะ ริว, มาซายูกิ ยูอิ คาโอริ โมโมอิ, มิทสุโกะ ไบโช
ทาคาชิ ชิมูระ คามาตาริ ฟูจิวาระ
กำกับโดย อากิระ คูโรซาว่า
อวสาน